Dag 33 – Een triest verhaal

We naderen langzaam het einde van de veertigdagentijd. Nog maar even en we komen aan in de Stille Week.

Beluister hier de gesproken versie – mocht het een beetje hol klinken, dat komt omdat ik het opneem in mijn heuse nieuwe studeerkamer, die nog geen gordijnen of vloerkleed heeft!

OPENING

Gezegend zijt Gij, God,
koning der wereld,
die de morgen ontbood
en het licht hebt geroepen,
zegen ook mij
met uw licht!

LIED

1.Take this moment, sign and space;
Take my friends around;
Here among us make the place
Where your love is found.

2. Take the time to call my name,
Take the time to mend
Who I am and what I’ve been,
All I’ve failed to tend.

3. Take the tiredness of my days,
Take my past regret,
Letting your forgiveness touch
All I can’t forget

4. Take the little child in me
Scared of growing old;
Help me here to find my worth
Made in God’s own mould.

5. Take my talents, take my skills,
Take what’s yet to be;
Let my life be yours, and yet
Let it still be me.

(Door: John Bell / Uitgevoerd door: The Cathedral Singers)

LEZING

Marcus 12:1-12
Hij begon tegen hen te spreken in gelijkenissen: ‘Een man legde een wijngaard aan en omheinde die. Hij groef een kuil voor de wijnpers en bouwde een uitkijktoren. Hij verpachtte de wijngaard aan wijnbouwers en ging op reis. Na verloop van tijd stuurde hij een knecht naar de wijnbouwers om zijn deel van de opbrengst van hen te ontvangen; maar ze grepen hem vast, mishandelden hem en stuurden hem met lege handen terug. Daarna stuurde hij een andere knecht naar hen toe, die ze in het gezicht sloegen en vernederden. Hij stuurde nog een derde, die ze doodden, en nog vele anderen; sommigen werden door de wijnbouwers mishandeld en anderen werden door hen gedood. Ten slotte was alleen nog zijn geliefde zoon over; die stuurde hij als laatste naar hen toe, met de gedachte: Voor mijn zoon zullen ze wel ontzag hebben. Maar de wijnbouwers zeiden tegen elkaar: “Dat is de erfgenaam. Kom op, laten we hem doden, dan is de erfenis van ons.” Ze grepen hem vast en doodden hem en gooiden zijn lichaam buiten de wijngaard. Wat zal de eigenaar van de wijngaard daarna doen? Hij zal zelf komen om de wijnbouwers om te brengen en hij zal de wijngaard aan anderen geven. Hebt u deze schrifttekst dan niet gelezen:
“De steen die de bouwers afkeurden
is de hoeksteen geworden.
Dankzij de Heer is dit gebeurd,
wonderbaarlijk is het om te zien.”’
Daarop wilden ze hem gevangennemen, want ze wisten dat hij hen op het oog had bij het vertellen van deze gelijkenis, maar ze waren bang voor de reactie van de menigte. Dus lieten ze hem staan en gingen weg.

STILTE

REFLECTIE

Ik keek gisteren de film ‘Avatar’ nog eens. Het is geen briljant verhaal, maar al vanaf de eerste keer dat ik de film zag ben ik een beetje verliefd op die wereld: een buitenaardse planeet waar de bewoners in verbinding leven met de natuur om hen heen, vol met bizarre wezens en lichtgevende bloemen en reusachtige bomen. Het verhaal gaat dan zo dat de mensen vanaf aarde komen om te proberen een kostbare grondsoort te bemachtigen – en als onderhandelingen niet lukken, dan wordt met grof geweld het woud verwoest en de heilige plaatsen vernietigd. Dat beeld, van mensen die alleen maar denken aan gewin en geld en zichzelf en geen oog meer hebben voor schoonheid en goedheid, dat raakt me steeds weer.

En datzelfde gevoel komt bij me op bij het lezen van de gelijkenis van de wijngaard – een gelijkenis die het verhaal van de relatie tussen God en Israel uitbeeldt. Beheerders die het niet kunnen verdragen dat ze geen eigenaar zijn, die de erfenis belangrijker vinden dan het leven van een mens. De zoon van God krijgt het niet voor elkaar. Wat is dat toch in mensen?

Het is een triest verhaal. Ik vind het verhaal van mensen en deze wereld heel vaak triest. Om er nog maar een filmtip in te brengen: de laatste film van David Attenborough (A Life on our Planet) vertelt hoe de wildernis op aarde langzaam verdwijnt. Mensen verwoesten de natuur om er rijk van te worden. Ik kan de beelden waarin bossen gekapt worden haast niet aanzien.

Als er niet ook hoopgevende verhalen waren, zou je de moed voor de toekomst verliezen.

GEBED

Gij, die mensen bevrijdt,
schenk ons
de levenskracht van uw Zoon
die als een graankorrel in de aarde viel
om de wereld te maken
tot een plaats van vrede,
waar eenzaamheid
tot gemeenschap wordt
en mensen durven sterven
voor elkaars geluk,
waar het kruis
ons de weg naar de vrede wijst,
in deze veertig dagen en heel ons leven.
Amen.

(Gebed uit: Dienstboek Deel I)

ZEGEN

May the peace of the Lord Christ go with you,
wherever He may send you.
May He guide you through the wilderness,
protect you through the storm.
May He bring you home rejoicing
at the wonders He has shown you.
May He bring you home rejoicing
once again into our doors.

(Een zegen uit Northumbria, ook zingbaar)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s