Dag 18 – Hij blijft geven

Beluister hier de gesproken versie:

OPENING

Gezegend zijt Gij, God,
koning der wereld,
die de morgen ontbood
en het licht hebt geroepen,
zegen ook mij
met uw licht!

LIED

Niet is het laatste woord gesproken,
er klinkt een lied, al is het nacht.
Onzeker gaan wij, lotgenoten,
op weg met wie ons samenbracht.
Wat komen zal is nog verborgen,
God weet, wat ons te wachten staat:
het stille licht, een nieuwe morgen,
waarmee ik mij verzoenen laat.

Wie als het water uitgegoten,
de dorre grond tot bloeien brengt;
wie als de dauw daalt in de morgen
en schepping teer met licht doordrenkt,
leeft niet vergeefs, gaat niet verloren
in duisternis van niemandsland.
Een naam klinkt in het wuivend koren:
belofte van het nieuwe land.

(Lied 818 / Tekst: Andries Govaart / Melodie: Fokke de Vries / Uitgevoerd door: koorgroep olv Arie Boers)

LEZING

Marcus 6:45-56
Meteen daarna gelastte hij zijn leerlingen in de boot te stappen en alvast naar de overkant te varen, naar Betsaïda; intussen zou hijzelf de menigte wegsturen. Nadat hij afscheid van de mensen had genomen, ging hij de berg op om er te bidden. Bij het vallen van de avond was de boot midden op het meer, en hij was alleen aan land. Toen hij zag dat de leerlingen door de hevige tegenwind maar nauwelijks vooruitkwamen, hoe hard ze ook roeiden, liep hij tegen het einde van de nacht over het meer naar hen toe, en hij wilde hen voorbijlopen. Toen ze hem over het water zagen lopen, dachten ze dat hij een geestverschijning was en ze schreeuwden het uit. Ze hadden hem allemaal gezien en raakten in paniek. Maar hij sprak hen meteen aan en zei: ‘Blijf kalm! Ik ben het, wees niet bang.’ Hij stapte bij hen in de boot en de wind ging liggen. Zijn leerlingen waren helemaal van hun stuk gebracht. Ze waren niet tot inzicht gekomen door wat er met de broden was gebeurd, omdat ze hardleers waren. Nadat ze waren overgestoken, kwamen ze bij Gennesaret aan land en daar legden ze aan. Toen ze uit de boot stapten, werd hij meteen herkend. In het hele gebied ontstond een druk komen en gaan van mensen, die zieken op draagbedden meenamen naar elke plaats waarvan ze hoorden dat hij daar was. Overal waar hij kwam, in dorpen, steden en gehuchten, legden ze de zieken op het plein. Ze smeekten hem of ze ten minste de zoom van zijn kleed mochten aanraken. En iedereen die hem aanraakte, werd genezen.

STILTE

REFLECTIE

Het valt me bij het lezen van Marcus op hoe vaak Jezus achtervolgd wordt door een grote hoeveelheid mensen. Ze zijn werkelijk overal en iedereen wil iets van hem. Er spreekt zo’n grote behoefte uit, zo’n grote hulpeloosheid. Er is blijkbaar geen andere plek waar ze hun zieken kunnen brengen dan bij Jezus. Dat is niet vreemd – maar het lijkt me ontzettend zwaar. Zo weinig momenten van rust.

En daar komt nog bij dat zelfs zijn leerlingen, die overal het dichtste bij zijn en extra uitleg krijgen, nog steeds niet begrijpen wat er gaande is. ‘Ze waren niet tot inzicht gekomen door wat er met de broden was gebeurd, omdat ze hardleers waren.’ Ze worstelen met het water en de wind, komen geen steek verder.

Dat moet eenzaam zijn. Als niemand echt weet wie je bent en wat je doet. Toch blijft Jezus onvermoeibaar geven. Hij laat nog een keer zien dat hij macht heeft over het water en de storm, dat er met hem geen reden is om bang te zijn voor wat er onder het water huist. En eenmaal weer aan land zijn er mensen van heinde en verre die smeken om genezing.

Hij blijft geven en geven. Zoveel meer dan wij mensen kunnen geven.

GEBED

Gij, die ons mensen brengen wilt
naar het land van uw belofte,
voed ons verlangen
naar uw aanwezigheid.
Verzadig ons leven
met uw Woord van bevrijding,
zoals uw Zoon,
onderweg naar het Paasfeest,
ons de vreugde heeft doen proeven
van uw toekomst en vrede
waarvan niets verloren gaat,
in deze veertig dagen en heel ons leven.
Amen.

(Gebed uit: Dienstboek Deel I)

ZEGEN

Voor wie roepen om vrede,
van gerechtigheid dromen:
met vrede gegroet en gezegend met licht!

Voor wie wachten in vertrouwen
dat de liefde zal blijven:
met vrede gegroet en gezegend met licht!

(Lied 430 / Tekst: Sytze de Vries)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s