Dag 15 – De sleutels in handen

Ik heb hier in Cambridge één zondag meegezongen in het kerkkoor. Het was een speciale gelegenheid omdat de gemeente 100 jaar geleden was ontstaan uit het kerkje van Grantchester (niet alles in Cambridge is oeroud!) – en de bisschop himself kwam ons met een bezoek vereren. Inclusief mijter en staf… ik keek mijn protestantse ogen uit. Enfin, één van de liederen die we zongen met het koor was John Stainer’s ‘God so loved the world’. Het was wat te hoog gegrepen voor ons koortje, maar ik heb het sindsdien nog een aantal keer horen zingen, onder andere door het koor van St. John’s College en werd weggeblazen door hoe prachtig en ontroerend het is – mits uitgevoerd door een koor waar iedere lettergreep en ieder nootje raak is.

Geniet vandaag van dit lied!

Beluister hier de gesproken versie:

OPENING

Gezegend zijt Gij, God,
koning der wereld,
die de morgen ontbood
en het licht hebt geroepen,
zegen ook mij
met uw licht!

LIED

God so loved the world,
that he gave his only begotten Son,

that whoso believeth in him should not perish,
but have everlasting life.

For God sent not his Son into the world
to condemn the world;
but that the world through him might be saved.

(Muziek: John Stainer / Uitgevoerd door: St. John’s College Choir, Cambridge)

LEZING

Marcus 6:1-13
Hij vertrok weer en ging naar zijn vaderstad, gevolgd door zijn leerlingen. Toen de sabbat was aangebroken, gaf hij onderricht in de synagoge, en vele toehoorders waren stomverbaasd en zeiden: ‘Waar haalt hij dat allemaal vandaan? Wat is dat voor wijsheid die hem gegeven is? En dan die wonderen die zijn handen tot stand brengen! Hij is toch die timmerman, de zoon van Maria en de broer van Jakobus en Joses en Judas en Simon? En wonen zijn zusters niet hier bij ons?’ En ze namen aanstoot aan hem. Jezus zei tegen hen: ‘Nergens wordt een profeet zo miskend als in zijn eigen stad, onder zijn verwanten en huisgenoten.’ Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat hij een paar zieken de handen oplegde en hen genas. Hij stond verbaasd over hun ongeloof.
Hij trok rond langs de dorpen in de omtrek en onderwees de mensen. Hij riep de twaalf bij zich en zond hen twee aan twee uit, en gaf hun macht over de onreine geesten. Hij droeg hun op niets mee te nemen voor onderweg, geen brood, geen reistas en geen geld, alleen een stok. Sandalen mochten ze wel dragen. ‘Maar,’ zei hij, ‘trek geen extra kleren aan.’ En ook zei hij: ‘Als jullie ergens onderdak krijgen, moet je daar blijven tot je verder reist. Maar als jullie ergens niet welkom zijn en de mensen niet naar jullie willen luisteren, moet je daar weggaan en het stof van je voeten schudden ten teken dat je niets meer met hen te maken wilt hebben.’ Ze gingen op weg en riepen de mensen op om tot inkeer te komen, en ze dreven veel demonen uit en zalfden veel zieken met olie en genazen hen.

STILTE

REFLECTIE

Ik lees momenteel een boek dat ‘Growing Young’ heet en onderzoekt waarom sommige kerken zo succesvol zijn in het behouden van de jeugd. Eén van de antwoorden is dat het leiderschap in dat soort kerken een ‘sleutelleiderschap’ is: jeugdleiders en voorgangers leggen verantwoordelijkheid voor activiteiten en ruimtes in de handen van jongeren, zijn bereid hen te vertrouwen en geven jongeren het gevoel dat zij een echte rol spelen in het geheel van de kerk. Ze geven hen, zowel letterlijk als figuurlijk, de sleutels in handen.

Dit principe gaat natuurlijk op allerlei niveaus in de kerk op. Hoe verdeel je de macht? Wie heeft de touwtjes in handen? Doe je het samen, of vertrouw je de ander toch niet echt?

Dat Jezus zijn twaalf leerlingen uitzendt om het Koninkrijk te verkondigen met woorden en daden, dat treft mij opeens. Dat hij het niet allemaal alleen doet, maar anderen inschakelt: mensen die verre van perfect zijn, die grove fouten zullen maken, die twijfelen en boos worden en anderen zullen kwetsen. Ondanks dat alles stuurt Jezus zijn leerlingen erop uit.

Dat vind ik hoopvol. Ik ben zo’n falend mens, maar ook ik word ingeschakeld in het Koninkrijk van God. En ik op mijn beurt mag anderen er weer bij betrekken, en hun unieke gaven en talenten ontdekken. Ik vind het ook een reden om kritisch te blijven: macht is een gevaarlijk fenomeen. Voor je het weet kun je niet meer zonder.

GEBED

Geprezen zij uw Naam, God,
want Gij wijst niemand af
die in alle eenvoud
U om vergeving vraagt.
Laat uw bevrijdend Woord
het verbond vernieuwen
waarin wij vrede vinden,
in deze veertig dagen en heel ons leven.
Amen.

(Gebed uit: Dienstboek Deel I)

ZEGEN

Moge de weg je tegemoet komen.
Moge de wind altijd in je rug zijn.
Moge de zon warm op je gezicht schijnen,
de regen zacht op je velden vallen.

En tot we elkaar weerzien,
moge God je vasthouden in de palm van Zijn hand.

Een Keltische zegen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s