Ze keek me aan. Het blote voetje van haar kind stak onder de deken uit.

Ze keek me aan. In het echt was haar blik nog indringender dan op de vele foto's die ik van haar had gezien. Nu zat ik zelf voor haar. Ze droeg haar kind op de arm. Achter haar de zee van waaruit ze was opgerezen. Zij en haar kind gehuld in glimmend folie, een isoleerdeken…

Over Brexit, taal en kijken achter de voordeur – een update

Het nieuwe jaar begon ik in Nederland temidden van vrienden en familie. Zo'n week bijpraten betekent ook voortdurend reflecteren en terugkijken op de negen maanden dat ik nu in Cambridge woon. 'Hoe is het daar?' vraagt iedereen. 'Ben je al gewend? Hoe lang wil je daar blijven?' Zo bleven we vertellen. En tijdens dat vertellen kregen…